#012 Daisy den Uil

nulverbaal,daisy,012,rotterdam

Een schrijfster in hart en nieren. Pendelend tussen Sliedrecht en Rotterdam leerde ik dit dorpse meisje met een stadse mentaliteit kennen tijdens onze stageperiode. Ze noemt zichzelf een dromertje en ik zie hier flarden van voorbij komen tijdens haar openhartig interview. Een ambitieuze dame die ondanks haar vaders overlijden nog steeds staat als een huis.

Voor de mensen die je nog niet kennen; zou jezelf willen voorstellen?
“Uhm, Christus hahaha normaal zit ik aan de andere kant hahaha. Ik ben dus Daisy geboren en getogen in Sliedrecht. Echt een dorpskind maar altijd verlangend naar meer.

Ik heb een hele hele hele leuke vriend; ook uit Sliedrecht, we verlangen samen naar meer in de wereld. Ik heb een broertje, een moeder natuurlijk en mijn vader is overleden.”

Wat is er met je vader gebeurt?
“Mijn papa was ziek; hij had longkanker en het is nu bijna vier jaar geleden.”

Wat heftig, hoe was dat voor de familie?
“Ik weet niet hoe de rest het heeft ervaren maar mijn vader was zeg maar het steunpilaar van het gezin en zonder hem… (stilte) het gezin is namelijk wel uit elkaar gevallen.”

Hoe heeft je vaders heengaan je verandert?
“Ik ben compleet veranderd.”

Waar uit dat zich in?
“Ja echt in alles ik ben zo’n ander persoon geworden. Veel bewuster. Ik sta anders in het leven dan toen. Ik was toen 23 en ik was best wel een dromertje. Ik dacht dat ik altijd alles kon bereiken, en dat denk ik nog steeds wel maar op een andere manier. Ik was me niet bewust van al het kwaad dat er kan gebeuren in de wereld. Je denkt gewoon dat jou dat nooit overkomt. Ik ben van de één op andere dag verandert. Veel bewuster gaan leven en ook echt genieten van het leven. Ik kan me niet meer druk maken om kleine dingen; echt niet. Als mensen zich druk maken om kleine dingen dan denk ik letterlijk ‘er gaat niemand dood’. En dat zeg ik overigens ook tegen mezelf. Alles valt in het niet bij het overlijden van mijn vader. Vooral het ziek zijn. Iemand die altijd voor jou heeft gezorgd en die je dan moet verzorgen (stilte) dat vind ik echt ondragelijk.”

Ik zie je heel emotioneel worden en voor het geval dat iemand dit nu leest die hetzelfde of iets soortgelijks meemaakt. Heb je advies voor hen?
“Nee, je moet vooral bij jezelf blijven. Ik heb wel een laatste gesprek gehad met mijn vader; en achteraf denk je nog wel k had nog dit moeten vragen of dat maar ik denk echt dat alles gaat zoals het moet gaan en dat alles een reden heeft. Het klinkt heel onmenselijk en hard maar het is voor mij de enige manier om het te kunnen accepteren. Ik ben een beter mens geworden na mijn vaders overlijden.”

nulverbaal,daisy,012,rotterdam

Je noemt jezelf een dromertje; hoe uit dat zich dan? Loop je elke dag tegen een lantarenpaal aan?
“Nee tegen bomen hahahaha en ik knuffel ze ook graag… nee dromertje ja; misschien vinden anderen dat niet maar in het dorp is alles zo bekrompen en pas ik er niet zo goed tussen. In de stad zien ze het waarschijnlijk wel zo maar in mijn omgeving met mijn broer, moeder en familie ben ik zeg maar de wierdo hahahahah.”

Je bent geboren en getogen in Sliedrecht, vervolgens ben je gaan studeren in de grote stad, Tilburg om precies te zijn en momenteel ben je bezig met een stage bij de lokale omroep in Rotterdam. Hoe ontlaad jij jezelf na een druke werkdag of werkweek?

Oh wauw ik ben eigenlijk best wel saai. Ik vind het heerlijk om aan het eind van de dag in de trein te stappen; ik haal wat koffie, terwijl ik al veels te veel koffie op heb. Lekker mensen kijken in de trein en aan het eind van de dag lekker naar huis, naar mijn vriend. Ik ben zo gek op mijn vriend daar kijk ik dan ook echt naar huis. En het maakt ook niet uit waar we samenwonen, hij is mijn thuis.”

Zonder hem was je niet jezelf?
“Nee zeker niet. Dankzij hem heb ik mezelf terug gevonden.”

Waar hebben jullie elkaar ontmoet?
“Wauw ben je er klaar voor want dat is een lang verhaal hahahaha. Ik ken Peter al heel héél lang; we gaan echt heel ver terug. We kennen elkaar sinds onze vierde, we woonden bij elkaar in de buurt en zaten op een muziekkorps. Hij had een trommel en ik een marionetje pakje hahaha en toen is het begonnen, nee we kenden elkaar gewoon. Uiteindelijk zaten we bij elkaar op de Middelbare school maar we hadden geen contact ofso. Hij ging op een gegeven moment werken in het hipste winkel van het dorp en iedereen ging dan ook langs voor hem hahahaha. Hij had een oud Fiat Panda want hij is dank ook echt zo’n hipster die geen nieuwe bak wilt. Dus hij ging in zijn auto lunch eten en ik deed de winkel dicht om dan overdreven langs hem te lopen en zwaaien natuurlijk; hij had helemaal niks door. Op een gegeven moment ging er een andere winkel open en hij vroeg of ik daar wilde werken; was hij mijn leidinggevende. Hij had een relatie en wij hadden geen spanning ofso het was geen werk. Hij ging weg daar en ik ook en op gegeven moment ging ik op vakantie naar Griekenland en daar ben ik verliefd geworden.”

Hoe lang ben je in Griekenland gebleven?
“Wel een tijdje ja en op een gegeven moment gingen we terug naar Nederland; naar mijn ouders en een hond. We hadden geen geld en we leefden van dag tot dag. Mijn ouders hadden hem nog nooit ontmoet maar wij mochten daar dus intrekken.”

nulverbaal,daisy,012,rotterdamnulverbaal,daisy,012,rotterdam

Wat een leuke ouders…
“Jazeker ze misten me heel erg en ze hadden me liever thuis dan in Griekenland. Hij sprak de taal niet en hij ging van een vrij leven zonder ouders, want hij kwam uit Roemenië, naar een leven vol met verwachtingen, regels natuurlijk en om zes uur aan tafel. Je wereld wordt heel klein; ik ging werken en zag mijn vriendinnen niet meer want hij zat de hele dag alleen thuis. Op een gegeven moment ging hij terug om een zomer daar te werken, dat ging allemaal goed. Hij is daarna teruggekomen en kreeg een baan hier maar het was een heel gedoe om papieren voor hem te regelen. We waren zo druk bezig met de toekomst en een verblijfsvergunning dat we elkaar uit het oog verloren. Op een gegeven moment ging we weer op vakantie naar Griekenlang en toen bij terugkomst werd mijn vader ziek. Mijn ex had toen ook al een band met mijn ouders en we konden het verdriet niet delen. Dat ging kapot. Het was lastig want in Griekenland was hij propper en liet hij mij het leven daar kennen en toen we terug waren nam ik die rol op me maar ik was zelf natuurlijk nog en guppie.”

Zijn jullie vriendschappelijk uit elkaar gegaan?
“Jazeker hij woont nu in Rotterdam met zijn nieuwe vriendin.”

En wanneer kwam Peter weer in de picture?
“Ik ging naar Griekenland voor Nick, mijn ex, en hij was daar op vakantie met zijn vriendin. Toen hebben we echt twee weken elke dag met zijn vieren afgesproken; het klikte heel erg met Nick en Peter en zijn vriendin en ik. En twee weken laten was het opeens uit tussen Peter en haar. Ik heb Peter daarna niet meer gezien en zij is daar gebleven en getrouwd met een Turk hahahah volg je het nog.”

Dit klinkt wel als een soap; wat een toevalligheden allemaal. Hoe ging het verder?
“Ik wist dat hij in Rotterdam woonde en een oudere vriendin had. Ik sprak hem niet meer en ik vond het wel jammer want we waren echt maatjes. Ik had een relatie met ook iemand uit Rotterdam; dat was niet zo fijn en op een gegeven moment ging het uit. EN ik ging met een vriendinnetje naar de kroeg in Sliedrecht om mijn verdriet weg te drinken en ja hoor Peter stapte binnen. Terwijl wij allebei nooit in die kroeg kwamen. Daar moet je niet komen en meer dorpsheid vind je niet op 1 plek. Hij was ook kapot van z’n vorige relatie en zat niet echt te wachten op een nieuwe liefde. Volgens mij had hij een vriend van hem verteld dat hij alleen sigaretten ging halen en gelijk weer weg wilde ‘geen wijf aan mijn lijf’ waren z’n exacte woorden. Tien minuten laten stonden we te zoenen. Hahahahaha.

Het was ook heel gênant want ik was ook aangeschoten en hij vertelde ook over z’n ex maar tegelijkertijd trok hij me ook aan. Ik woonde toen nog bij mijn moeder en kwam om vijf uur ’s ochtends thuis en ik belde mijn beste vriendin die onderweg was naar wintersport. Dus ik haar het hele verhaal verteld, Peter was al zes jaar niet meer in het dorp geweest, en wij kletsen maar ik hield echt de boot af.”

nulverbaal,daisy,012,rotterdam

Wat een bijzonder verhaal! En hoe is het verder gegaan?
“Binnen drie maanden woonden we samen. Met alles erop en eraan.”

Je bent het dorpsleven gewend en je loopt momenteel stage in Rotterdam, wat betekend de stad voor jouw?
“Rotterdam is zo vernieuwend en mensen staan open voor andere mensen. In het dorp zijn mensen heel bevooroordeeld en denken ze dat Rotterdam eng is. Je bent 27 en studeert nog moet je niet gaan trouwen? Dat is heel dorps. Deze stad geeft je de ruimte om te leren en te groeien en gewoon doen en weer op je bek gaan. Waar je in het dorp veroordeeld wordt kan je hier gewoon weer verder gaan. Niet lullen maar poetsen! Die mentaliteit trekt mij aan.”

De eerste keer dat ik je zag dacht ik letterlijk ‘wat een bijzondere verschijning’. Je hebt een hele authentieke stijl denk je hierover na? Wat communiceer je naar de buitenwereld?
“Je kleding is je visitekaartje maar aan de andere kant het is ook maar gewoon kleding. De ene dag trek ik simpele kleding aan met vlekken en de andere dag denk ik er wel weer over na. Het ligt eraan hoe ik me voel. Mensen beoordelen je nou eenmaal op je uiterlijk. Je laat zien wie je bent in de ogen van een ander, zelf zit ik ook in elkaar. Vlekken op m’n broek doen me chaotisch overkomen en dat is dan ook zo. Kleding moet wel leven. Jouw blouse is ook niet gestreken. Stel je voor dat je dat wel had gedaan en dat je nu moet opletten dat het niet verkreukeld; daar heb je toch geen zin in. Het moet niet perfect zijn. Ik wel er wel leuk uitzien maar het moet ook gewoon functioneel zijn. Ik moet me er goed in voelen en een kreukeltje hier of daar het zou me een worst wezen.”

Wat is je favoriete kledingzaak?
“Zara! Mijn top komt hier ook vandaan, ik shop daar het liefst. Maar tegelijkertijd is het ook naar want ze verkopen natuurlijk angora truien.”

Voor de mensen die niet weten wat dat is; zou je kunnen uitleggen wat angora truien precies zijn?
“Konijntjes uit China die worden levend geplukt en dat is zware dierenmishandeling.”

Boycot je de Angora trui dan?
“Jazeker maar eigenlijk vind ik dat ik Zara zou moeten boycotten en hierin ga ik weer mee in de maatschappij. Zelfs als er ergens fair trade op staat twijfel ik aan de herkomst van het product omdat er ontzettend veel schakels tussen zitten; je weet het gewoon niet zeker. En nu komt het naar buiten van de Angora konijnen en morgen is het weer anders. De slechte arbeidsomstandigheden bijvoorbeeld. Misschien steek ik wel mijn kop in het zand en dat vind ik wel erg.:

Wat zou de oplossing zijn?
“Open kaart en dan maar wat duurder. Ja er staat wel Made in Marokko in mijn jas bijvoorbeeld. Maar er moet meer transparantie zijn over de herkomst van de producten.”

Wat zijn je favoriete accessoires?
“Daar ben ik niet zo van.”

En je permanente accessoires oftewel je tatoeages, wat is het verhaal daarachter?
“Op mijn been staat Serendipity door mijn vriend geschreven. Serendipity betekend ergens niet naar op zoek zijn en het wel treffen. Peter heeft me echt mijn geluk gebracht nadat we elkaar zes jaar niet hadden gezien. Mijn vriend heeft ook veel tatoeages en hij heeft een vaste tattoo artiest. Hij bedenkt een dag van tevoren wat of ter plekke en ik ga dan ook mee. Ik zie mijn lichaam als een schetsboek; niet teveel over nadenken. Het is een beetje schoppen tegen de wereld; afzetten tegen de maatschappij.

Ik heb de handtekening van mijn vader aan de binnenkant van mijn rechterarm. Mijn vader was dyslectisch en hij durfde niet echt te schrijven zelfs z’n boodschappenlijsten mocht niemand zien. Zelfs na zijn dood vind ik kladblokken volgeschreven met zijn handtekening. Hij was daar heel trots op en volgens mij ook trots op mij dus dit komt dan samen.”

nulverbaal,daisy,012,rotterdam

Waar uitte je vaders trotsheid zich in?
Ja een kopie van mijn vader. Ik leek altijd op mijn moeder qua uiterlijk en na zijn overlijden lijk ik nog meer op hem. We begrepen elkaar en leken heel erg op elkaar. Een echte binnenvetter. Eigenlijk geen prater terwijl ik nu heel erg aan het woord ben.

Je bent juist heel eerlijk nu. Hoe belangrijk is eerlijkheid in je leven?
Ja eerlijkheid is belangrijk. Want anders heeft het geen waarde… ik ben wie ik ben. ‘Take it or leave it. ik heb nog een tattoo waar staat ‘what goes around comes around’ en nee ik heb het niet van het liedje van Justin Timberlake ik had de tattoo al voor het nummer. Ik denk echt dat je krijgt wat je geeft. Ben je positief dan krijg je het terug. Negativiteit slaat nergens op; het zou verboden moeten zijn. Niks is een mislukking alles is een les in het leven. Je kan beter tegen een paal lopen en denken morgen niet meer doen. Liever dat dan oh shit ik liep tegen een paal aan en daarin blijven hangen, daar heb je niks aan. Uiteindelijk moet je blijven groeien.”

Waarom heb je de drang om je af te zetten tegen de maatschappij?
Diversiteit is een verrijking. Het is een gevoel van diep van binnen. In het dorp is de mentaliteit heel anders dan in een stad. Andere ideeën staat voor groei. Breng de ideeën samen en maak iets mooiers. Blijf nadenken. De wereld wordt beter van diversiteit. Je moet niet allemaal hetzelfde willen denken.

Heb je rolmodellen?
“Ik vind het zo moeilijk want als ik klasgenoten heb die een goed artikel schrijven dan word ik daar heel klein van. Uiteindelijk moet je altijd je eigen ding blijven ding. Ik weet niet of ik echt rolmodellen heb. Ik probeer gewoon mijn eigen weg vinden. Aan de ene kant ben ik heel ambitieus maar aan de andere kant…. Ik ben gewoon heel ambitieus in het ambitieus willen zijn hahaha. “

Hoe bedoel je dat precies?
“Aan de ene kant wil ik heel veel bereiken en aan de andere kant wil ik gewoon drie kinderen op de wereld zetten, appeltaartjes bakken en kruidenplantjes verzorgen. Wat is nou de basis van het leven wat me gelukkig maakt? Als ik hierover nadenk dan zijn het mijn vriendje, mijn familie, een leuk baantje, tot ’s avonds laat tafelen met een wijntje. Ik wil niet 70 uur per week voor een top tijdschrift werken en geen sociaal leven hebben. Weet je, het is allemaal maar zo vergankelijk. Ik probeer niet zo materialistisch te zijn. Het wordt je wel opgedrongen door de maatschappij maar ik wil niet zo leven.”

Hoe blijf je trouw aan jezelf ondanks alle verleidingen en druk van buitenaf?
“Ik denk dat je er niet teveel bij stil moe staan want anders word je helemaal gek. Blijf dicht bij je eigen gevoel. Ik hoef niet per se een nieuwe auto of tv. Ik wil niet krom liggen om de mooiste auto van de straat te hebben. Ik laat me niet heel erg leiden door het materialisme. In het dorp heb je heel erg de mentaliteit van ‘wat doet de buurvrouw’. Ik koop liever een huis met karakter en scheuren in plaats van een strakke witte muur en een strakke witte keuken. Geef mij maar een huis met karakter die ik door de jaren heen lekker kan opknappen.”

Er bestaan ontzettend veel stereotypes rondom schrijvers; alcohol, koffie, emotioneel intens meeleven met je medemens, ergens voor staan, nachten doorhalen. Welk spreekt jou het meeste aan?
“Ik denk wel dat ik het dromerige van een schrijver heb maar ik heb mezelf nooit als schrijver gezien. Ik heb altijd… als ik terugdenk, heb ik van kleins af aan geschreven maar ik heb nooit gedacht dat ik daar iets mee zou doen. Ik ben journalistiek gaan studeren omdat ik alle wegen al had bewandeld die je kan bedenken. Ik heb VMBO gedaan en ik wilde de beste actrice van het hele land worden eigenlijk de wereld, ik was super dromerig. Dus mijn ouders hadden zoiets van doe jij iets minder qua studie en dan kan je daarnaast lekker theater doen. Ik ben naar de Theaterschool gegaan, althans heb auditie gedaan en mijn ouders zeiden nog denk aan een plan B maar ik wist gewoon dat ik aangenomen zou worden. Iedereen ging de zorg doen want daar is werk in te vinden. Ik ben aangenomen maar na anderhalf jaar raakte ik mezelf kwijt. Ik was 16 en kwam van een veilige middelbare school uit het dorp en opeens zat ik in de grote stad. Iedereen vecht om aandacht daar en ik verdween daarin. Ik werd een grijs muisje en verdween daarin.”

nulverbaal,daisy,012,rotterdam

Was je ongelukkig?
“Ja toen heel erg en daarna was mijn doel gewoon weg. Ik had nooit over dingen nagedacht ik wilde gewoon toneel spelen en het beroemd zijn kon me gestolen worden. Ik ben toen gaan werken en daarna heb ik de HAVO gaan doen. HBO had meer opleidingen die me aanspraken. Mijn ouders vonden dat ik het zelf allemaal moest gaan betalen en die had ik niet zien aankomen. Ik was daar zo boos over dus toen ging ik een zomer naar Griekenland waar ik mijn ex leerde kennen. Docenten hadden toen al gezegd dat Journalistiek wat voor mij zou zijn.”

Wat was je reden om uiteindelijk toch te gaan studeren?
“Mijn vaders overleiden. Hij had geen levensverzekering en zijn pensioen was heel klein; mijn vader was 56. Mijn moeder draait nu veel uren om de hypotheek alleen te kunnen betalen. Ik kreeg een soort van overlevingsdrang van ‘dit gaat mij nooit gebeuren’. Ik bedoel, ik sta ook in een winkel en geen diploma. Ik woon samen met mijn vriend en het gaat allemaal hartstikke goed maar ik wil ook mijn eigen boontjes kunnen doppen. Ik wil het ook allemaal alleen kunnen doen. Ik wil niet afhankelijk zijn en zeker niet financieel. En naast een opleiding wil ik me ook blijven ontwikkelen. Ik stond echt stil en dat was op dat moment prima, toen mijn vader nog leefde, maar op een gegeven moment was het tijd voor iets nieuws. Bepaalde zaken mogen niet geheim blijven. Journalisten maken ook de beslissing waarom bepaalde dingen niet of wel naar buiten worden gebracht. En naast de mistanden is het natuurlijk ook mooi om verhalen van de medemens naar buiten te brengen. Zoals jij doet met Nulverbaal. Of de straatkrantverkoper bijvoorbeeld wat is zijn verhaal waar komt hij vandaan wat is er gebeurd in zijn leven?”

Mensen verbinden?
“Ja dat vooral en inspireren. Mensen bij elkaar brengen en inspireren.”

Hoe ziet je ochtendritueel eruit?
“Ik had nooit een ochtendritueel mijn ouders waren ook stil ’s ochtends ik was een verschrikking. Sinds mijn vriend is het veranderd. We staan samen op en we drinken koffie. Geen ontbijtje. We beginnen met koffie en sluiten de dag af met wijn. Als we haast hebben dan neem ik mijn mok mee in de auto. We hebben nu andere tijden maar voorheen hadden we dat wel.”

Over 10 jaar….
“Ik wist dat deze vraag zou komen maar ik denk hier niet over na hahaha. Nou over tien jaar heb ik vijf kinderen hahaha nee joh aan de andere kant iedereen wil kinderen maar eigenlijk is het een hele egoïstische keuze. Er is een overbevolking en het is een taboe om het daarover te hebben maar het is wel zo. We putten de aarde uit en iedereen plant maar voort en ergens is het genoeg. Maar aan de andere kant vraag ik me af waarom ik de drang heb om me voort te planten. Aan de andere kant van de wereld of zelfs hier in Nederland zijn er genoeg kinderen die hulp nodig hebben. Maar ik wil wel kinderen het is een soort instinct. Over tien jaar ben ik gelukkig, dat is het allerbelangrijkste met wie ik ben en wat ik heb, dat is de basis van het geluk, blij zijn met wie je bent. En ik ben nog steeds samen met mijn vriend dat is mijn thuis. Thuis zit niet tussen vier muren. Ik denk dat ik een kind heb of twee. Ik wil lekker leven, ik zie mezelf niet als schrijver, raar dat mensen me zien als schrijver, ik heb een tijdje als gastschrijver voor de Viva geschreven en ik hoop dat ik daar nog steeds iets mee kan doen. Dus schrijven of een heel klein strandtentje, twee koters die over het strand kruipen, met mijn hond en mijn vriend. Vrij leven. niet vasthouden aan materie. Gelukkig zijn met wat ik heb. Over tien jaar leef ik, net als wat ik nu doe eigenlijk.”

 Daisy is momenteel in verwachting van haar eerste kind en woont inmiddels samen met Peter in Dordrecht.