#016 Afagh Morrowatian

Zelden ontmoet ik mensen die kunst ademen. Het is een bepaalde manier van hoe ze momentopnames uit hun leven kunnen omtoveren tot iets tastbaars. Haar Iraanse roots, vermengd met de Rotterdamse rauwheid maken dat Afagh Morrowatian haar energie weet te kanaliseren in fotografie, styling en creative directing.

Voor de mensen die je nog niet kennen; zou je jezelf willen voorstellen?
“Ik ben dus Afagh, ik ben geboren in 1984 in Iran in Teheran en opgegroeid in de stad waar mijn vader vandaan komt. Ik ben een soort van oorlogskind, ik heb destijds politieke dingen meegemaakt.”

Een oorlogskind?
“Toen mijn moeder zwanger was van mij, was het heel onveilig in Iran. Je wist niet wie je wel of niet kon vertrouwen. Mijn vader werd gezocht en mijn moeder deed natuurlijk mee; zij was ook een activiste. Op twaalfjarige leeftijd kwam ik naar Nederland. Ik heb in zoveel verschillende asielzoekercentra gezeten; in Zwolle, Putten oh en in Waddinxveen. Op mijn vijftiende kregen we een huisje in Capelle. Ik sprak amper Nederlands.”

Hoe heb je de periode in het asielzoekerscentrum ervaren?
“Ik zat in de pubertijd en dat is al ongemakkelijk op zich, ik had een zusje van vijf, we leefden in een kamer met vier bedden, allemaal verschillende nationaliteiten. Ik was wereldvreemd en voelde me verantwoordelijk voor mijn zusje. Je wordt heel snel .volwassen Je spreekt de taal niet, het eten is nieuw, het landschap is nieuw. Het veranderd je in één keer compleet. Vaneenkindje in Iranwerd ik in één klap volwassen voor mijn gevoel.”

En veranderde dat verantwoordelijkheidsgevoel toen jullie als gezin een eigen woning kregen en je naar school ging?
“Niet echt, in Capelle aan de Ijssel werd ik op een reguliere school gedumpt. Ik sprak wel een beetje Nederlands maar ik kwam niet altijd uit mijn woorden. Ik weet nog heel goed dat ik een wiskundeles had en dat de docent zei; pak je passer en ik snapte er niks van. De hele klas begon te lachen; dat zijn best traumatische ervaringen geweest. Ik ben daarnaa naar het ‘Wolfert van Borselen’ gegaan in Rotterdam waar ik een jaar Nederlands kreeg. Ik heb daardoor wel een drive gekregen om de taal goed te beheersen.”

afaghmorrowatian, photographer, rotterdam, amsterdam, paris, newyork, styling, creativedirector

Heb je een hechte band met je zusje?
“De laatste jaren zijn we naar elkaar toegegroeid. Vroegen konden we elkaar niet luchten. Ze woont nu in Düsseldorf en werkt als professioneel danser. Ik heb veel heftige dingen meegemaakt in mijn jeugd en  op mijn achttiende ben ik uiteindelijk weggelopen van huis. Ik ben in therapie gegaan om de wonden te helen. Mensen gaan altijd gelijk aan zichzelf twijfelen. Je zoekt het vaak bij jezelf. Het is voor mij echt een proces geweest, dat gaat met de tijd. Twijfelen of piekeren over of iemand je wel aardig vindt of niet. Dat heeft geen zin, het is een kwestie van loslaten.”

Hoe heb je de trauma’s uiteindelijk verwerkt?
“Therapie. Ik schaam me er niet voor. Ik heb er zoveel van geleerd en ik ga af en toe nog steeds. Zij zijn er niet om je problemen op te lossen. Jij bent degene die in jezelf moet gaan graven. Heel veel dingen moet je afsluiten. Herscripten. Je gaat terug naar het moment en dan zeg je eigenlijk ‘wat had je toen nodig.”

Je zoekt het dus bij jezelf?
Juist. Kijk wat jij nodig had op dat moment als persoon, dan pas kan je een situatie anders bekijken.”

Je hebt best wel een turbulentie jeugd gehad en wanneer kwam het moment dat je eindelijk wist wat je wilde doen met je leven?
“Ik was van kinds af aan al met tekenenen bezig. Vrienden van mijn ouders hadden een eigen kunstgalerie in Iran. Zij lieten mij daar dan ook lessen volgen. Als kind zat ik dan tussen de volwassenen te tekenen. Ik keek heel erg tegen ze op.”

Waarom keek je tegen ze op?
“Ze waren zo goed en het was de tijd waarin realistisch tekenen heel populair was . In het begin had ik het gevoel dat het me niet lukte en dacht ik in termen zoals ‘goed’ en ‘fout’. Zo moesten we bijvoorbeeld ‘stil leven’ natekenen en dan gaf ik daar mijn eigen draai aan. Ik was als kind al vrij eigenzinnig. Ik heb altijd iets gehad met kunst, theater, dans en literatuur. Zelfs als puber, ook al kon ik niet zo goed Nederlands, ik was dol op Carry Slee boeken ” Blauwe Plekken” bijvoorbeeld. Ik zocht toen al naar dingen waar ik mijn ei in kwijt kon.”

Gaan pijn en kunst hand in hand?
“Voor mij wel. Ik heb kunst waarschijnlijk onbewust gekozen als een manier om het verleden, pijn en angsten te verwerken. Kunst die mij raakt draagt vaak heel veel pijn en puurheid met zich mee. Een docent op de academie adviseerde me om naar Europese kunst te kijken nadat ik een lagere beoordeling kreeg voor praktisch gezien hetzelfde werk. Ik werd gedwongenn om mee te gaan met wat de docent mooi vond. Hij vond dat ik me moest openstellen voor Westerse kunst. Ik stond niet sterk in mijn schoenen. Ik heb me toen ook rot gezocht naar streepjeskunst; zoals ik dat noem. Gerard Rigter (red.) raakt mij totaal niet, het is niet mijn ding maar ik kan het nu wel waarderen. Iemand zoals Frida Kahlo (red.) die inspireert mij; zij is mijn nummer één inspiratie. Het verhaal van die vrouw. Hoe zij in het leven heeft gestaan tot de dag van haar dood en met het leven omging dat vind ik mooi. Zij ging volledig voor de kunst.”

Wat was het moment dat jij besloot om volledig voor de kunst te gaan?
Ik had mijn MAVO diploma gehaald en werd aangenomen voor de kunstacademie maar ik had niet de juiste papieren. Ik was helemaal door het dolle heen en kreeg toen de brief dat ik toch niet aangenomen was. Ik was een puber die opeens niet meer wist wat ze wilde. Ik was doodongelukkig. maar dat is het mooie aan de theaterschool, ik belandde daar omdat mijn zusje daar op school zat. Ik had spel, zang en dans als vaste vakken. Ik hield ervan om in andermans huid te kruipen, ik kon me heel goed inleven in andere personages.
Ik leerde mezelf beter kennen maar na twee jaar kwam de vraag of ik wel gelukkig was. Ik voelde me daar niet thuis. Mijn ouders, nee, vooral mijn vader eigenlijk, die wist niet wat hij met me aan moest. Dit was al de zoveelste keer dat ik van school was veranderd. 
Ik heb me toen weer aangemeld voor de Willem de Kooning Academie. Ik had echt een ‘fuck it’ moment en werd toen aangenomen. Zielsgelukkig natuurlijk. Mijn moeder heeft altijd achter me gestaan ze leeft zelf ook voor de kunst en zit in de theaterwereld. Het stuk ‘Branden’ samen met Nasrdin (red.) van het Ro Theater, daar speelt mijn moeder in. Een geweldige vrouw.”

afaghmorrowatian, photographer, rotterdam, amsterdam, paris, newyork, styling, creativedirector

Dat stuk heeft zoveel bij mij persoonlijk teweeg gebracht! Welke rol heeft je moeder vertolkt?
“Zij speelde de oma in ‘Branden’. Na dat is erg hoor, als je je eigen moeder ziet sterven op het podium.”

Wat doet je vader?
“Mijn vader werkt met kinderen. Hij brengt ze naar activiteiten en haalt ze weer op en doet daarnaast nog administratief werk voor de BSO’s. Mijn vader maakte vroeger al geweldige muziek; Iraanse klassieke muziekinstrumenten. Hij speelt tot op de dag van vandaag. Zo prachtig, hij is echt heel goed.”

Hoe is het creatieve proces bij je moeder verlopen?
“Mijn moeder die zong al sinds kleins af aan. Dat mocht toen niet en ze werd letterlijk geslagen door haar broers. In Iran mogen vrouwen niet zingen. In Nederland is ze via via in het stuk ‘Moeders’ gerold. Allemaal vrouwen van verschillende afkomsten vertellen tijdens het koken hun levensverhaal en daarna werd het eten ook geserveerd aan het publiek. Ze is toen gevraagd voor Branden, door Alize Zandwijk de Artistiek directeur van het Ro Theater; omdat ze een intense actrise is. Theater was ook een vorm van therapie voor mijn moeder. Ze heeft een keer tegen me gezegd dat ze het altijd al heeft gewild, dat dit haar droom is en dan nu eindelijk op het podium staat. Tegen mij en mijn zusje heeft ze altijd gezegd: ‘ik sta achter je, wat er ook gebeurd’. Als je één van je ouders achter je hebt staan dan ben je gewoon veel sterker als persoon.”

Je zusje danst op hoog niveau en jij werkt als fotograaf?
“Ik ben afgestudeerd Beeldend Kunstenaar. Ik werk als freelance fotograaf, styliste en creative director. Ik bedenk heel veel concepten eigenlijk.”

Hoe werkt dit in de praktijk, de markt lijkt namelijk heel erg verzadigd. Mensen zonder diploma’s werken steeds vaker in dezelfde branche als jij. Hoe ga je hiermee om?
“Er zijn zoveel stylisten, ik kijk echt nergens meer van op.  Ze zeggen ook dat als je van de Academie komt je in een zwart gat valt. Je hebt altijd opdrachten gehad maar daarna, wat doe je dan? Ik bleef gelukkig altijd werk maken. Vraag maar aan mijn vrienden; zij weten hoe ik er destijds bij liep. Ik droeg vier jaar geleden echt enorm veel kleuren maar dat is inmiddels wel veranderd sinds ik meer innerlijke rust ervaar. Ik denk dat mijn kleding destijds een uiting was van mijn gevoelens. Ik uit dat nu weer in mijn styling werk.”

Wat bedoel je met een zwart gat?
Je hebt geen motivatie vaak want voor wie maak je je werk? Als je op de academie zit dan heb je een doel en een ‘werkgever’ als het ware. Ik bedoel Facebook is leuk maar het is geen online kunstgalerie.”

Je vertelde voor het interview begon dat je voor de klas hebt gestaan. Hoe ben je daarin gerold?
“Als je rustiger in het leven leert staan dan leer je samenwerken met verschillende mensen. De omgang met mensen heb ik echt daar geleerd. Hoe je een klas met twintig man onder controle moet houden, planningen maken, de band met leerlingen niet onprofesioneel maken.”

Hoe bedoel je onprofessioneel?
Ik was natuurlijk jong en ik ben weleens letterlijk door een groepje kleine jongens met hen erbij in een lokaal opgesloten. Het is uiteindelijk hoe je hiermee omgaat. Ik kan er wel om lachen als ze me proberen te versieren. Maar er zijn grenzen. Een  andere leerling werd bijvoorbeeld mishandeld thuis. Ik ben heel emotioneel en heb weleens op vergaderingen gehuild. Ik denk dat dat mijn zwaktepunt is.”

Wat bedoel je precies met zwaktepunt?
“Ik kan niet neutraal naar een verhaal luisteren. Een kind die thuis mishandeld wordt, dat raakt me.”

Wat is je mooiste eigenschap?
“Wauw moeilijke vraag. Ik denk dat ik een open persoon ben. Heel eerlijk en open en ik heb nooit een ‘hidden agenda’ gehad. Ik wil mensen gewoon helpen en liefhebben.”

Hoe blijf je open zonder jezelf te verliezen?
Het kan een zwakte zijn als je erin doorslaat, dat leer je vanzelf wel af als het goed is. Sommige mensen kunnen er misbruik van maken. Maar ik luister steeds meer naar mijn gevoel, die heb ik in het verleden weleens genegeerd.” 

Wat betekent het wonen en werken in Rotterdam voor jou?
Je ontdekt steeds meer nieuwe plekken. De multi-culturele samenleving in Nederland dat is Rotterdam. Amsterdam heeft een open uitsraling maar de mensen zijn daar veel meer op zichzelf. Ik fiets steeds vaker en ik merk dat mensen hier heel snel een praatje maken. En Rotterdam heeft heel veel creatieviteit en je hebt zoveel talenten hier. We zitten nu hier bij het Boijmans, hierachter heb je de Kunsthal en de locatie van de fotoshoot; een van mijn favoriete plekken dat is hier ook dichtbij. Rotterdam is te gek!”

afaghmorrowatian, photographer, rotterdam, amsterdam, paris, newyork, styling, creativedirector

Hoe ziet jouw ochtendritueel eruit?
Nou ik had dus een konijn… dus eten geven hoeft niet meer. Maar het is nu opstaan, douchen, koffie drinken, mail beantwoorden, op Facebook, blogs checken natuurlijk.”

Wat voor een blogs bekijk je graag?
“Een Japans meisje die de hele wereld over reist bijvoorbeeld, een aparte verschijning vind ik haar. Art Comes First dat vind ik geweldig. Internet is het perfecte middel om up to date te blijven en ik word er hyped van. Het inspireert me en het geeft me energie. Zodra ik energie heb dan komen er dingen los in mijn hoofd en ga ik ideen uitschrijven. Ik kijk heel veel films. Zo heb ik laatst veertien films gekeken, dan ga ik ’s ochtends en ’s middags van Cinerama naar Lantaren Venster. Films blijven je langer bij, het zijn de beelden en hoe je een sfeer kan weergeven dat blijft me bij.”

Als je leven een film was welke titel zou je het geven?
“Grappige vraag. Ik denk gewoon ‘Afagh’. Als ik kijk naar mijn favoriete films dan staat Fridas’ biografie op nummer één. ‘Persepolis’ over een Iraans meisje is een prachtige film. ‘Biutiful’ van Javier Bardem (red.) vind ik geweldig. Ik houd van arthouse films maar commerciele films vind ik ook leuk zoals een ‘Serendipity’.”

Geloof je in Serendipity?
Jazeker. Het is ook een instelling; een manier van leven. Als er iemand overlijd wordt er weer een baby geboren. Het is de natuur, het is bijna wetenschap als je erover nadenkt. Toeval, ja je kan toevallig iemand tegenkomen maar ik geloof dat het zo moest zijn.”

Je hebt je diploma, je doet de dingen die je graag doet maar zijn er nu nog dromen die je graag wilt waarmaken?
Ik ben heel erg gehecht aan Parijs. Het doet me denken aan Teheran, ik ben een stadskind en zoek graag de drukte op. Ik wil ook ooit graag naar New York en hopelijk ga ik daar binnenkort met mijn zusje naartoe. Het is een dynamische wereld, niemand staat daar stil en de waardering is daar veel groter. De Nederlandse mentaliteit is gewoon heel erg droog. Ik heb het vaak gehoord van mensen in de business dat ze zeggen dat ik het internationaal moet zoeken. Nederland is klein, altijd de vaste mensen worden er gekozen. New York biedt ook kansen aan de nieuwe generatie.”

Is het belangrijk dat je in beweging blijft?
“Jazeker, ik wil niet stilstaan. Ik wil ook dingen maken en als ik soms op internet kijk dan zie ik mensen constant de wereld over vliegen. Dat frustreert me soms ook wel. Financieel wil je altijd meer en natuurlijk kan ik aan crowdfunding doen maar ik denk dat ik heel erg bang ben om mezelf teleur te stellen.”

Wat is groter? De angst om te falen of de drive om je dromen waar te maken?
Ik denk mijn dromen maar er is toch een soort angst. Ik heb altijd gezegd dat als je niet bang bent voor je eigen dromen dat ze niet groot genoeg zijn.  Ik ben ook iemand die alles voor elkaar krijgt zodra ik ergens mijn zinnen op heb gezet.”

Wat communiceer je nu met je authentieke kledingstijl naar de buitenwereld?
“Het verschilt enorm, het ligt aan mijn gevoel. Ik zou mijn stijl omschrijven als minimalistisch met een touch of etnisch. Hakken, sneakers het kan van alles zijn dat verschilt per dag. Kleuren beperk ik nu vaak tot een colbert bijvoorbeeld. Maar ik ga bijvoorbeeld geen croptop dragen. Ik heb geen brede taille, en ik heb nou eenmaal borsten en een kont. Ik accentuur het wel maar ik wil me niet een suikerspin voelen. Vroeger was ik een wandelende kermis als het ware met bijpassende make-up en schoenen. Ik draag wel altijd iets waar ik me goed in voel.”

afaghmorrowatian, photographer, rotterdam, amsterdam, paris, newyork, styling, creativedirector 

Hoe blijf je trouw aan jezelf ondanks de meningen van anderen, de social media druk van tegenwoordig en dergelijke?
“Het heeft met je persoonlijkheid te maken denk ik. Ik ben van nature koppig. Mijn afstuderen bijvoorbeeld, de school wilde dat ik in februari afstudeerde maar ik wilde in september klaar zijn met school. Dat is me uiteindelijk ook gelukt. Mensen denken vaak dat het om een ‘ver van mijn bed show’ gaat. Ik heb heel lang gedacht dat als ik solliciteer dat het nooit aan mijn achternaam of afkomst ligt maar daar heb ik nu mijn twijfels over. Wat er in de politiek gebeurd heeft wel effect op de samenleving. De passie voor de kunst houd mij echt op de been.”

Heb je tips voor mensen die een post traumatisch stressyndroom hebben?
“Iedereen die trauma’s meemaakt ontwikkeld lades. Zie het als een bureaulade waar je al je trauma’s in opbergt. De persoonlijkheid die je nu hebt is al gevormd sinds je bij je moeder in de buik zit. Soms is het tijd dat je een lade opentrekt. Laat de emoties toe. De kracht is om te blijven zitten, de emoties toelaten, een minuut of twee huilen en dan kan je er weer tegenaan. Jij, ik mijn ouders wij hebben de vechtersmentaliteit maar vergeet niet dat wat wij hebben meegemaakt niet niets is geweest. Klappen ontvangen, je land verlaten, het is niet om een slachtofferrol in te nemen maar het is belangrijk om je emoties de ruimte te geven.”

Hoe ontlaad je jezelfs na een lange dag, hoe ontplug je van de matrix als het ware?
“Ik vind het heerlijk om naar onzin serie’s te kijken. Dat is toch heerlijk, ik schaam me er wel een beetje voor maar dat is mijn therapie. ‘Sex and the City’ na een lange dag of een aflevering ‘Keeping Up With The Kardashians’. Even helemaal niks.”

Heb je rolmodellen?
“Mijn moeder. Zij is zo ontzettend sterk. Ik heb verschillende rolmodellen; Grace Cullingham in de styling, Frida Kahlo in de kunst maar mijn moeder dat is mijn roots die vrouw is zo sterk. Als je naar haar kijkt en die lach van haar dat ze intens kan genieten van momenten. Zij heeft je toch op de wereld gezet.”

De moeder-dochter relatie is toch een bijzondere band. Hoe heb je dat ervaren?
“We hebben natuurlijk onze fase’s gehad. Ik ging ooit naar de bios en ik kwam pas om zes uur ‘s ochtends thuis. Ik heb alle hoeken van de kamer gezien. Die bezorgdheid die heb ik wel overgenomen. Als mijn zusje blijft slapen en ze gaat stappen dan slaap ik niet totdat ze thuis is.”

Wat zijn de verhalen achter je  tattoeages?
“Ik heb er in totaald drie. Op mijn rechterpols staat mijn moeders naam vertaald betekend haar naam ‘mooie maan’. Toen het niet goed ging met mij nadat het uit ging met mijn vriend toen wilde ik iets anders zetten. En ik ben altijd dol geweest op kaligrafie. De cirkel op mijn middelvinger is een imperfecte cirkel, hij vervaagt ook langzaam en staat voor dat de schoonheid in het leven in de imperfectie zit.”

afaghmorrowatian, photographer, rotterdam, amsterdam, paris, newyork, styling, creativedirector

En het verhaal achter je ringen en accesoire’s?
“Ik draag heel vaak etnische sieraden, ik houd van grote ringen, dit doet me denken aan waar ik vandaan kom, waar ik geboren ben. Een stukje geschiedenis draag ik altijd met me mee. De horloge heb ik in alle kleuren.”

Over 10 jaar…
Hoop ik mama te zijn ik hou echt van baby’s en vroeger had ik dit nooit gezegd. En ik hoop nog steeds gezond te zijn. Mijn ouders nog te hebben en toch een carriere te hebben opgebouwd waar ik echt in geloof en een grote passie voor voel. Ik geloof echt in mezelf en dat ik de visie die ik in mijn hoofd heb ga verwezenlijken. De projecten voor Gemeente Den Haag lopen nu goed en ik ga weer exposeren dus het kan alleen maar beter gaan.”

Wil je meer over Afaghs’ lezen en haar werk zien? Klik dan hier.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *